Rozmawiałem dziś z moim przyjacielem na temat Polskiej muzyki i Polskich artystów. Po zakończeniu tej rozmowy obaj wpadliśmy w smutne nastroje. Bowiem wnioski, które nam się nasunęły nie były pozytywne.
On jest fanem Polskiego hip hopu, ja natomiast jestem fanem rockowego grania. Wymieniliśmy się swoimi spostrzeżeniami i okazało się, że są bardzo podobne. Jeszcze w latach ’90 w polskiej telewizji można było obejrzeć w godzinach największej oglądalności, koncerty takich grup rockowych jak KAT czy TSA.
Podobnie było z Hip Hopem. Mój przyjaciel powiedział, że pierwszy koncert Hip Hopowy, jaki widział to był jeden z koncertów transmitowanych przez TVP. A dziś? A dziś proszę państwa mamy 23 festiwale w Opolu 94 festiwale w Sopocie i na każdym z nich występują ci sami artyści, którzy trudnią się tworzeniem muzyki dla mas. Kiedy o tym pisze przypomina mi się sytuacja z konkursu piosenki Eurowizja kilka lat temu, kiedy wygrała metalowa grupa Lordi. 
Wtedy pomyślałem sobie, że ludzie mają dość tych nudnych popowych piosenek o miłości, które niewiele różnią się od siebie. Ale niestety myliłem się. Dziś nadal te głupkowate, frywolne piosenki wygrywają medialna rywalizację z ambitnymi tworami Polskich artystów. Najsmutniejsze jest to, że w naszym kraju trzeba mieć gigantyczne szczęście, lub znajomości by zostać zauważonym. Młode ambitne grupy muzyczne muszą szukać każdej możliwej szansy na promowanie się.
Niestety współczesne media w Polsce im tego nie ułatwiają. Sprzedaż płyt jest bardzo niska. O czym siarczy fakt zmniejszenia liczby sprzedanych egzemplarzy , które uprawniają do otrzymania złotej płyty. Naprawdę chwilami żałośnie to wszystko wygląda. O stacjach muzycznych już nie wspomnę. Nie dość, że poziom czysto muzyczny artystów którzy są promowani przez takie stacja jak viva, jest żenująco niski, to jeszcze na dodatek teledyski do takich utworów nie wiele różnią się od filmów erotycznych.
Wobec tego co przedstawiłem trudno się dziwić, że obaj byliśmy przygnębieni tym co się dzieje w naszym rodzimym przemyśle muzycznym.